امروز سی و دومین سالگرد سهراب سپهری، شاعر و نقاشی ایران است. او در سال ۱۳۰۷ در کاشان به دنیا آمد و در سال ۱۳۵۹ به دلیل ابتلا به سرطان خون در گذشت. سپهری با آنکه چه در حوزه شعر و چه در نقاشی منتقدانی داشت، اما از نگاه بیشتر منتقدان ادبی و هنری جایگاه ویژه ای در هر دو حوزه دارد. از نگاه اين منتقدان، ویژگی عمده سهراب سپهری شاعر آن است که آثارش برخلاف بسیاری از شاعران هم دوره اش، محدود به خوانندگان خاص نمی شود و در میان عامه مردم هم محبوبیت دارد. در سی امین سالگرد درگذشت او، رضا براهنی نگاه تازه ای به شعر او داشته که در زیر می خوانیم .

در این تردیدی نیست که سهراب سپهری برای خواننده شعر فارسی جذابیت خاصی دارد که ناشی از غریب بودن تصاویر، به رغم سادگی و نزدیک بودن زبان آن تصاویر است.

ضمن اینکه در پشت سر این تصاویر دنیایی نیز نهفته است که نه دنیایی اجتماعی و تاریخی، که تا حدودی دنیایی اساطیری، عرفانی، و به معنای خاصی ماوراء طبیعی است، به این صورت که هر نام بردنی از یک شیء پشت سرش معنایی دارد که تفسیرپذیری آن را به رخ می کشد.

تصویر تنها به خاطر خود تصویر و در ارتباط با طبیعت محیط، و یا محیط ذهنی ساده نیست، بلکه بین بیان تصویر و آنچه از آن به صورت معنی حاصل می شود، عنصری دخالت می کند که یک معنی را به سوی چند معنی سوق می دهد.

این معانی ممکن است همه از یک نوع و دسته نباشند، به همین دلیل تنوع تفسیر در ذهن خواننده، به تاثیر از کلمات شکل می گیرد، و ممکن است هر معنا با معنای دیگر متفاوت باشد.

در چنین شعری ذهن خواننده بخشی از ذهن شاعر نیز هست، اما متن کامل آن ذهن نیست: به دلیل اینکه خواننده با نسبت دادن ذهن خود به معنای کلمات و تصاویر از آن متن چیزی دیگر در جهت شرکت خود در ساختن شعر به وجود می آورد.